Davetiyeniz,
bir sahne gibi
açılsın.

LCV ile düğün arasındaki haftalar boş geçmez. Her mektup kendi gününde açılır: kıyafet, yol, program. Misafir okudukça çiçeği açar. Çift, önemli bilgiyi kimin okumadığını panelde görür.

Düğün günü davetiye açılınca karşınıza “Hoş geldiniz, Ayşe · Masa 3” ve salon planı çıkar; masanız işaretli, girişten yol çizili. İnternet çekmezse diye fotoğraf olarak kaydedilir.

Bir yıl sonra aynı link açıldığında bahçedeki bütün çiçekler kurutulmuş, numaralanmış ve kâğıda bantlanmış olarak sizi bekler; biri de sizin. Yıldönümü her yıl takvime düşer.

İlk dans başlarken salondaki yüzlerce telefon aynı saniyede, milisaniye hassasiyetle, her misafirin kendi çiçeğinin renginde ve kalp atışı ritminde ışıldar. Dev ekranda tüm misafirlerin çiçekleri uçuşup Ş&A monogramını oluşturur.

LCV'den sonra misafir üç kez dokunur; dokunuşunun yeri ve ritmi ona özel, bir daha üretilmeyecek bir çiçek büyütür. Tüm çiçekler davetiyede ortak bir bahçede açar.